---

Franciszek Lachocki.

Mowa Ojczysta

Gdy świat się zagubił w zmagań gmatwaninie
Nasza myśl się znalazła na chwiejnej pochylni
I tak się chybocze i w nieznane płynie,
Choć niektórzy twierdzą, że będziemy silni.

Kto w rozterce ducha i myśli błądzącej
W mowie ojczystej nie szuka oparcia,
Kto w sercu nie czuje miłości gorącej
Do swej mowy – ten godzień pożarcia.

Hańba dla pokoleń to utrata mowy:
Odpryski młodzieży to choroba rdzenia,
Utrata języka to więcej niż głowy,
Wiary w Polskę utrata – skażenie sumienia.

A gdy się tak przetopi młode pokolenie
Na takich cudzoziemców co nam zdradę szyli,
Nikczemnym się stanie to nasze sumienie
I tych przyszłych ojców co mowę stracili.